Bij EEC maken ze zich niet zo druk over aanwas van nieuwe leden: ‘Het één moet niet ten koste gaan van het ander’

• Informatie vv EEC
• Voetbalvereniging Ees Eesergroen Combinatie (EEC)
• Sportpark de Dillen te Ees
• Opgericht: 23 maart 1967
• Eerste elftal: reserve vijfde klasse (02)
• Jeugd: JO9-1
• Overig: 45+1
• Aantal leden: +- 75, waarvan ongeveer veertig spelend

Op de Hunebed Highway (N34), tussen Gieten en Emmen ligt pal naast de weg een knus sportcomplex. Menigeen weet niet welke vereniging op zo’n unieke locatie is gevestigd. Het is de thuisbasis van de voetbalvereniging uit Ees (en Eesergroen): EEC, voluit Ees Eesergroen Combinatie. Deze kleine vereniging, opgericht in 1967 is al zes jaar niet meer actief in het standaardvoetbal; maar nog wel in de reserveklasse. Dat vinden ze jammer, maar het opnieuw opzetten van een standaardelftal is geen must. ,,Het één moet niet ten koste gaan van het ander.’’

De entreepoort van sportpark de Dillen. De snijdende kou maakt het bijzonder onaangenaam buiten. Foto: Marco Kuiper

Een koude, winderige zondagochtend, even voor tienen in Ees. De plaatselijke voetbaltrots neemt het op tegen DSC’65 2 uit Dalerveen. Slechts een handvol toeschouwers maakt zich op voor een potje voetbal uit de kelder van het Nederlandse amateurvoetbal.

Weinig publiekelijke belangstelling

Terwijl de koffie door het zetapparaat druppelt, merkt Richard Venema op dat er vandaag wel heel weinig publiek is. ,,Vaak komt er wel een man of vijftien tot twintig,’’ verzucht hij terwijl hij een bak koffie inschenkt. Venema, sinds 1988 lid van EEC begon als voetballertje bij de blauwwitten (het thuistenue van EEC is prachtig; twee verticale banen, de een blauw, de andere wit, met witte broekjes en blauwe sokken), speelde vervolgens jaren in het eerste elftal en maakte negentien jaar deel uit van het bestuur. ,,In mijn tijd bij het eerste rolde ik zo het bestuur in, alsof dat een beetje van mij verwacht werd. Ondertussen ben ik ook lid van verdienste.’’ Tegenwoordig geen bestuursfunctie meer voor Venema, maar doet hij ‘slechts’ de inkoop van de kantine en draait de kantinediensten.

,,Toen we nog een standaardelftal hadden was het hier veel drukker. Op een goede dag hadden we honderd man publiek. Tegenwoordig zijn het er een stuk over dertig. Behalve als we tegen een vereniging uit de buurt spelen, dan komt er wel wat meer. Maar ja, het is vandaag ook geen weer gelijk,’’ neemt Venema het op voor de wegblijvende bezoekers. Toch komen er mondjesmaat wat meer toeschouwers binnendruppelen. Wel eerst de kantine in voor een kop koffie of warme chocolademelk; absoluut geen veredelde luxe in de waterkoud.

Het spelletje is bijzaak

Vanuit de oude maar pittoreske kantine ziet Venema, tijdens het draaien van een shagje, EEC na vijfentwintig minuten op achterstand komen. Een hoekschop wordt voorgezet en valt in één keer binnen: DVC ’65 komt op voorsprong.

Het interieur van de kantine van EEC. Foto: Marco Kuiper

Het rustsignaal klinkt en de spelers gaan rusten met een 0-1 tussenstand. Venema is ondertussen druk in de weer: met koffie, thee en chocolademelk. De toeschouwers willen zich even opwarmen. Er is in dit opzicht één uitschieter: om 10.45 in de ochtend tikt een wat oudere man met gemak een flesje bier weg. Even later kijkt hij Venema aan. Hij weet genoeg: meneer wil graag nog een flesje. Ook dit; sterker nog, juíst dit is wat het verenigingsleven dusdanig mooi maakt. Mensen hebben geen woorden nodig om elkaar te verstaan. Ze hebben eenzelfde passie: hun vereniging. Als toeschouwer, bestuurder of speler.

Ook buiten het voetbal om is EEC tevreden over de gang van zaken. Dit seizoen zijn er zelfs meer leden dan het jaar ervoor. Na de winterstop verwelkomt EEC haar vierde team, een nieuw 35+ team. ,,De spelers komen niet uit Ees of Eesergroen hoor, volgens mij woont de verste in Veendam,’’ vertelt voorzitter Roelof Wanders. ,,Maar Roelof, ze hebben wel allemaal iets met EEC, sommigen hebben hier vroeger nog gespeeld,’’ vult Venema zijn voorzitter aan.

Concurreren met paardensport

Bijna zeventig procent van de huidige leden van EEC komt niet uit Ees of Eesergroen. ,,Toch merken we dat er veel jonge mensen in de regio komen wonen, dat helpt voor ons maar ook voor de school mee.’’ Hierdoor heeft de vereniging sinds tijden weer een jeugdteam: een onder 9. Met hierin vooral spelertjes die oorspronkelijk niet uit de buurt komen, maar hier met hun ouders naartoe zijn verhuisd. ,,Door heel laagdrempelig te zijn hopen we nieuwe leden te verwelkomen. Dat gaat best aardig. We maken ons ook niet teveel zorgen.’’

Ondanks dat er in de regio niet echt een voetbalcultuur is, onderweg naar Ees kom je veel boerderijen tegen waar paarden worden gehouden; midden in Ees ligt zelfs een paardenbak. Dat beeld bevestigt Wanders: ‘de paardensport is hier aardig groot. Misschien is dat wel een vorm van concurrentie. Maar het is ook zo dat de jeugd anders in elkaar steekt dan vroeger.’

Liever weinig publiek met eigen jongens dan andersom

Wanders, zelf geboren in Eesergroen en zijn hele leven (op twee jaar na ‘want ik dacht dat ik goed kon voetballen’) al actief voor de vereniging, geeft aan dat het publiek de zondagmiddagen wel mist. ,,Als we een derby spelen dan was er al gauw honderd man te kijken, dat halen we in de ochtend nooit meer.’’ Toch is de terugkeer van EEC 1 geen moetje. ,,Een standaardteam hebben is mooi, we hebben vorig jaar weer een poging gedaan maar die strandde al snel, maar het moet niet ten koste gaan van alles. De jongens die in het tweede zitten willen gewoon een balletje trappen. Dat hoeft niet heel serieus.’’

Samenwerken met andere verenigingen is in het verleden wel geprobeerd maar tegenwoordig werkt EEC zelfstandig. ,,We hebben ooit teams samen gehad met Borger maar dat was eigenlijk geen partij voor ons. Het hoeft ook niet meer voor ons, als we het zelf doen behouden we de ziel van de club ook nog. Daarnaast willen we niet dat er jongens weglopen.’’ Dat laatste is een logische stelling. Ees en Eesergroen kunnen een dergelijke leegloop niet dragen; Ees telt vierhonderd inwoners, Eesergroen tweehonderd. Tel daarbij op dat voetbal niet de belangrijkste hobby is in de regio. Mocht de klad er wel inkomen dan volgt er mogelijk een dergelijk scenario als verenigingen van weleer. Want iedere vereniging die van het toneel verdwijnt is er een teveel.

Op het veld kwam de klad er niet in. Nadat EEC al enkele keren dreigend was voor het doel van DVC’65, kreeg het elftal loon naar werken: de 1-1 tussenstand bleek ook de eindstand. Niet gewonnen, maar ook niet verloren. Het is passend voor een vereniging als EEC. Behouden wat je hebt is belangrijker dan alles op alles zetten om te winnen.